Na mijn diensttijd in 1969 besloot ik te gaan werken en kwam bij de Arbeidsinspectie in Voorburg terecht. Daar werkte een knaap van mijn leeftijd die vreselijk goed gitaar speelde en met wie ik vele avonden muziek luisterde. O.a. muziek van Crosby Stills and Nash, Peter, Paul and Mary, Joni Mitchell en Melanie. We gingen met onze vriendinnen naar popconcerten en alles stond in het teken van de muziek. Ik schreef wel eens een songtekstje die hij dan voor muziek bewerkte en o.a. in Theater Pepijn in Den Haag ten gehore bracht.
Na een jaartje ging ik werken in de Anna Paulownastraat in Den Haag en werd secretaris van revalidatieadviesteams in Zuid-Holland. Samen met een hele vriendelijke Chinees-Indische revalidatiearts, bij wie ik ook wel af en toe thuiskwam, reed ik naar de diverse GGD´s in de provincie om teambesprekingen te notuleren waarin bepaald werd welke gehandicapten uit de regio in aanmerking kwamen voor een gehandicaptenwoning of passend vervoer. Even heb ik daarna ook nog bij het Koningin Julianafonds gewerkt en bij de Sociale Dienst Den Haag.
Omdat ik in die periode weliswaar met verschillende meisjes verkering had gehad, maar de ware nog niet was tegengekomen, en ik ook nogal wisselende en wat onbevredigende baantjes had in die tijd, begon ik aan mezelf te twijfelen of ik de dingen allemaal wel goed aanpakte. Ik besloot alleen eens ´n keer een weekje naar Londen te gaan om alles wat te overdenken. Ik was nu 21 jaar en wat moest ik met m´n leven? Ik wilde niet meer bij mijn ouders wonen en mijn eigen weg gaan. Daar in Londen liep en liep ik maar door die grote stad en was letterlijk en figuurlijk een beetje de weg kwijt in m´n leven.
Londen was toen overigens een soort bolwerk van de hippies. Ik meende de beschilderde Rolls Royce van John Lennon voorbij te zien komen en liep door Carnaby Street om ook even te snuiven aan die flowerpowerwereld. Kocht er een mooie trui en een solo-LP van Paul McCartney waarmee ik weer terugreisde naar Nederland.
Dat beeld van die wat vervreemde positie van mij in die dagen, helemaal alleen in die grote wereldstad, deed me denken aan een scene uit de film The Graduate, die in die tijd uitkwam, waarin Dustin Hoffman een wat ontgoogelde student speelt die in de stad massa’s mensen aan zich voorbij ziet gaan, maar zich daartussen volkomen eenzaam voelt.
Zo voelde ik me ook daar in Londen.
Toen ik terugkwam in Den Haag na dat reisje in Londen kwam er echter iets bijzonders op mijn pad, wat uiteindelijk een grote verandering in mijn leven zou brengen. Op zekere dag solliciteerde ik voor een baan bij de Directie Kunsten van het Ministerie CRM, waar Marga Klompé Minister was. Vanwege mijn affiniteit met kunst en cultuur leek me het fantastisch mijn steentje te kunnen bijdragen aan het landelijk kunstbeleid. Hoe en op welke wijze wist ik nog niet, maar m’n intuïtie zei me dat dat voor mij de juiste weg was. Dat bleek een wijs besluit.
Ik weet nog dat ik mijn sollicitatiegesprek had bij het Hoofd van de afdeling Toneel en Letteren thuis, omdat die net herstellende was van een griep en nog niet op z´n werk kon zijn. Dat sollicitatiegesprek pakte goed uit, want ik werd aangenomen en startte maart 1971 in mijn nieuwe baan op het Ministerie CRM in Rijswijk. Ik had vanuit mijn functie contact met theatergroepen en theaterinstellingen en zorgde voor de bekostiging van die organisaties vanuit het Rijk. Die baan beviel me dermate goed dat ik er 7 jaar ben blijven werken en later mijn carrière in het kunst-en cultuurbeleid vervolgde bij de gemeente Haarlem en later bij de gemeente Alkmaar. Eindelijk zat ik op het goede spoor en voelde ik me sterker worden en meer zelfverzekerd.
In het voorjaar van 1971 vond niet lang daarna een heel bijzondere ontmoeting plaats met een jonge vrouw die op dat zelfde departement bleek te werken. Ik ontmoette haar in het winkelcentrum In de Bogaard in Rijswijk. Zij werkte op hetzelfde Ministerie CRM.
We keken elkaar aan………….
Dat voorjaar van 1971 had ik de vrouw van mijn leven ontmoet, waarmee ik nog steeds samen ben. Ik was toen 23 jaar oud en zij was 19 jaar. Er lag nog een heel leven voor ons!
EINDE BLOG KINDER- EN TIENERJAREN
(2 maal 4 afleveringen)
(foto van mij op het strand bij de Wassenaarse Slag 1971)
Leuk om deze serie te lezen. Het geeft een mooie kijk in, wat voor mij, een ander tijdperk en bijna een andere wereld is. Dank je wel voor deze tijdrijs.
‘tijdreis’ dus… tja, de jeugd van tegenwoordig en schrijven….
Hoi Marleen,
Leuke reactie! Afgelopen donderdag was ik nog met Jasper in het Van Goghmuseum en moest ik natuurlijk nog denken aan je vader en aan jou en Pieter. In die eerste jaren op CRM die ik op het eind van mijn blog beschrijf, leerde ik je vader kennen en trokken Ine en ik en hij veel met elkaar op. Hij was toen nog vrijgezel.
groetjes,
Rick
Pingback: Tienerjaren 3 1966-1969 | Mijmerschrift